...

2011-01-23T06:49:00.000-08:00

Po raz kolejny zostało mi wypomniane, że nic nie piszę na bloga. No więc:

1. Dla tych, co są oburzeni i potrzebują tłumaczenia

Bo to jest tak, że

Czy to jest zagryzanie ciepłych orzeszków aby po chwili zasiąść z Olą nad talerzem sałatki i gapić się w TV i ubierać w idiotyczne, ale za to ciepłe ubrania. A wszystko w oczekiwaniu na Oli męża, współlokatorów i chłód nocy;

Czy to jest obserwowanie jak pan robi sok marchwiowy, który to zawiera: buraki, imbir, pietruszkę, pomidora i ziemniaki, ale, ku jawnemu zdziwieniu pana nie zawiera: kareli (gorzkie), cebuli, masali (zgniłe jajo) i innych niezydentyfikowanych specyfików. W ramach współczucia, łaskawie zgadzam się na dodanie pomarańczy;

Czy to jest nawet picie tego soku;

Czy niemożność od pięciu już lat zrozumienia głupoty indyjskiego tłumu: najpierw trzeba dać ludziom wysiąść z metra, żeby potem dało się do niego wsiąść!!!;

Czy też 2,5-godzinna sztuka teatralna w kompletnie niezrozumiałym indyjskim języku (po bengalsku...);

Czy zdemolowana kafejka internetowa z dwójką przemiłych, acz niesłyszących właścicieli, którzy czasem wydają resztę w cukierkach;

Czy mycie się wodą z wiadra nagrzaną wielką mega-grzałką;

Czy 36-godzinna jazda pociągiem z przeraźliwego zimna w zaskakująco przyjemne gorąco;

Cały czas napawam się, aby mi starczyło na kolejne wiele miesięcy. A to nie są wszystkie drobiazgi, które czasem denerwują, a których już zaraz będzie mi brak.

2. Dla tych, którzy chcą wiedzieć gdzie jestem i co się ze mną dzieje

Ha! Lepiej Wam nie wiedzieć. Kto się boi, że mi będzie zazdrościć, niech przeskoczy do punktu nr 3.

Przetelepałam sie z Delhi pociągiem w 2 dni i jedna noc, na miejscu spędzę 4 dni i potem znów 2 dni i jedna noc w pociągu, słuchając: "ćaaaj, gorom ćaaaj" (herbata z mlekiem), "cofffe" (kawa), "papersoappapersoap" (mydło w listkach), "soepolis!soepolis!soepolis?" (czyszczenie butów). Nie przestawiłam się jeszcze na bilety lotnicze. Poza tym oglądanie Indusów w podróży jest zwykle niezmiernie fascynujące.

No i przede wszystkim, nie ma zbyt wysokiej ceny dla dnia spędzonego na białym drewnianym szezlongu obłożonym mięciutkim materacykiem i osłoniętym od nadmiernego słońca. Z książką w ręku, lassi lub orzeźwiająca woda gazowana z cytryną pod prawym łokciem, i łagodną bryzą zza lewego łokcia. A jak bryza przestanie ujarzmiać upał, to 5 kroków dalej jest morze (Arabskie), w którym można się namoczyć. W porze lunchu, pan przynosi na tacy świeżo złowione ryby i pyta: "Which one?". I wtedy z miną wybitnego znawcy wskazuje się palcem na którąkolwiek i kiedy pan już odchodzi można się zapytać jak ona, ta ryba, się właściwie nazywa. White Snipper. Po polsku jakoś tak śmiesznie... cały czas zapominam Józek, Felek? Dla ułatwienia: Adam. Upieczony z czosnuszkiem, masłem i ziołami. Pycha!

3. Dla tych co chcą usłyszeć mrożące krew w żyłach przygody

(Których w końcu nie było)

Delhi, ok. 1.50 w nocy. Śpię sobie smacznie, śni mi się jakiś traktor i nagle budzi mnie Ola. Światła palą się w całym mieszkaniu, nade mną stoi jeszcze Oli mąż i dwójka ich współlokatorów. "Kasia, wstawaj, było trzęsienie ziemi i chyba musimy wyjść na zewnątrz". To mnie dobudziło momentalnie. Zawsze chciałam zobaczyć jak to jest. Podobno trzęsło się całkiem mocno, wszyscy się obudzili i debatowali nad moim łóżkiem dobre 5 minut, otwierając i zamykając kolejne drzwi, zapalając światła, śmiejąc się... W końcu zdecydowali, że trzeba wyjść. Jak już mnie obudzili, wszyscyśmy skorzystali z toalety (bo to nigdy nie wiadomo...), założyliśmy dodatkowe swetry, okryliśmy kocami i wyszliśmy na schody, okazało się, że sąsiedzi już wracają do domów. Koniec przygody.

Oczywiście zaraz wróciliśmy do domu sprawdzić, czy to była zbiorowa histeria, autosugestia, czy też najprawdziwsza prawda. Wujek internet w domu nie mieszka, więc włączyliśmy jego starszego brata, wujka wiadomości w TV: epicentrum znajdowało się w południowo zachodnim Pakistanie i było silne, 4,7 w skali richtera. Żadne budynki nie ucierpiały, bo jest to rejon zamieszkały jedynie przez drobne plemiona (i Talibów, w domyśle).

Najokropniejsze w całej przygodzie było to, że ominęło mnie najciekawsze.

4. Dla tych, co chcą obejrzeć zdjęcia

No, niestety. Po przygodzie w Bangladeszu nastąpiły długotrwałe próby zjednania baterii na domowo-bangladesko-indyjskie sposoby. Niestety, choć początkowe rokowania dawały ziarno nadziei, wkrótce się załamały. Porozumienie w sprawie działania aparatu nie zostało zawarte. Skapitulowałam. Ostateczne zerwanie wszelkich umów nastąpi w Polsce, po zawarciu umowy z Allegro.

Przedostatnie zdjęcie: Kalkuta, zdjęcie z tramwaju jadącego na College Street.

Ostatnie zdjęcie: Kalkuta, konduktor w tramwaju jadącym na College Street. (Godny uwagi jest wyraz skupienia na jego nieostrej twarzy).

5. Dla tych, co chcą wiedzieć więcej o Indiach

- Strasznie duże te Indie i szybko im się zmieniają klimaty.

- Wszystkie ważne targi książek odbywają się tam, gdzie jest zimno zimą - Kalkuta, Jaipur.

- Więcej nie powiem, chyba, że ktoś zapyta.

6. Dla tych, co chcą dalszego ciągu historii o Antonio

Antonio mnie rozpoznał. Nie był pewien ale rozpoznał. Nie mieszkam w Palmira's, bo nie zrozumiałyśmy się z córką właściciela przez telefon. Mieszkam tuż obok, a mój dawny pokój zajmują Brytyjczyk na wózku i jego żona.

Antonio dalej pracuje, jak pracował i dalej przysiada się wieczorem do stolika. Nie marzy już o pracy na jachcie. Mógł pojechać na wakacje do Bangaluru, i do chłodnego Kodaikanal. Jako kelner pracuje w sezonie, przez 6 miesięcy, przez pozostałe 6 miesięcy może opiekować się siostrą.

Przyozdobił ogród kolorowymi lampkami, ale turyści wieczorami i tak raczej nie dopisują. Na śniadaniach tradycyjnie wszystkie stoły są zajęte, choć „nie jest to już to, co kiedyś, mamy teraz dużą konkurencję”.

Antonio lubi tę pracę, bo nie wymaga od niego zbyt wiele. Właściciel Palmira's ma jeszcze kuter rybacki, z którego połów Antonio zawozi codziennie rano na targ. W święta, 25 grudnia, złowili tyle, że musiał obrócić 3 razy. Inni rybacy nie wyruszyli na morze stwierdziwszy, że nikt nie kupi ryb w święta. Więc szef Antonia założył więcej sieci niż zwykle. Wszystkie ryby zeszły, a Antonio był o 8 w pracy.

Ale bardzo poprawił mu się francuski.

7. KONIEC.

Ponapawałam sie trochę pisaniem bloga w pokoju hotelowym ;)

Bangladesz Love Story

2011-01-07T07:08:00.000-08:00

Miłość między mną a Bangladeszem jest miłością trudną. Dostałam w prezencie przepiękne widoki z łódki, a razem z nimi burzliwe przeziębienie. Potem dostałam w prezencie przygodę, w zamian za plecak. Na koniec nie mogliśmy się rozstać.

O. przed wyjazdem udzieliła nam szeregu informacji, do tego stopnia ponurych że trochę odechciało nam się jechać. Dhaka brzydka, szklano-betonowa, a to szkło brudne i oplute; na bazarach sama chińszczyzna i trochę spadów z H&Mów i innych takich; po zmroku robi się niebezpiecznie, czyli już o 5-6; miasto generalnie stoi w korkach – autobusy, ciężarówki, samochody, ryksze motorowe, rowerowe, czasem nawet ludzie; na ulicy raczej nie spotyka się kobiet, kraj muzułmański; a na dodatek do jedzenia mają głównie mięso, żaliła się O., wegetarianka. Przyznała, że - faktycznie - ubrania, a dokładniej bawełna z której są zrobione, mają dużo lepszą jakość, niż w Indiach, ale, dodawała szybko, są głównie dla mężczyzn i dla dzieci. Żeby mnie dobić twierdziła, że w Dhace nie ma żadnych księgarni.

Chyba dzięki temu nastawieniu tak mi się spodobało w Bangladeszu.

O. miała oczywiście rację. No, może poza dwoma szczegółami – ubrania są też dla kobiet, a księgarni jest całkiem sporo. Korki z rowerowych ryksz zostały obfotografowane skrzętnie, bo każda jest prawdziwym rękodziełem…

a co drugi rykszarz jest prawdziwym zjawiskiem.

To zdjęcie akurat jest z Khulny, gdzie połowa z nas udała się statkiem i ta połowa właśnie rozchorowała się doszczętnie. Druga połowa, pokonana przez linie lotnicze i korki dojechała autobusem i tak spotkaliśmy się w podrzędnym hotelu w Khulnie wpół do 12 w nocy. Do naszych kolorowych czapeczek i szampana (dziewczyny jakoś go przemyciły) dołączyło się jeszcze dwóch turystów z naszej łódki. Obeszliśmy północ zgodnie z czasem bangladeskim i indyjskim (pół godziny różnicy), zapominając po drodze o nepalskim (w połowie między tamtymi) i przesypiając czas polski.

Ja rozpoczęłam Nowy Rok wyskakując z łóżka bosą stopą prosto w karalucha, O. została natomiast pożarta przez pchły. Ani jednego, ani drugiego serdecznie Wam nie życzę w 2011 roku (potem zobaczymy…), życzę spokojnego snu, jakim cieszyła się połowa z nas.

Potem były przejażdżki i przepływy po okolicy oraz wyprawa na tygrysa. Byłam gotowa powitać tygrysa na bosaka, bo znowu popsuły mi się buty, ale: „We. Go back. Now” „Why?” „Tiger riks”(sic!). Nie było co dyskutować z panem przewodnikiem i kapitanem naszego stateczku, mimo że byliśmy trzy kroki od zoo dla krajowych turystów.

A potem postanowiłam nie jechać na plażę, tylko wrócić do Dhaki. I tu zaczyna się historia z kradzieżą plecaka. Nie ma co w nią wnikać, dość, że typ z blizną na poliku zabrał mi plecak z kolan i wyskoczył z autobusu tuż pod moim domem. Ten polik to jakby go ktoś szablą przeciął. Niestety, okazuje się, że to za mało oryginalny znak szczeólny w Dhace. Nikt go nie widział, a przestrzeń poszukiwań ciągnęła się może 50 m wzdłuż ruchliwej ulicy. Cóż, paszport, pieniądze i cała ważna reszta są na razie bezpieczne.

Powrót z Bangaldeszu też przejdzie do historii. Potomnym dość powiedzieć, że należy sobie zostawić 300 tak, żeby zapłacić „travel tax”, przy wyjeździe. Nie należy wydawać ostatniego grosza na bazarach w Dhace. Ewentualnie należy mieć ze sobą łatwo wymienialne waluty, co bynajmniej nie oznacza złotówek. Ja tego nie wiedziałam. Ale dzięki temu odkryłam, że jak jestem wściekła to przez pół godziny mogę komuś wrzucać PO BENGALSKU, że jest kretynem, durniem i generalnie nie ma mózgu. Na szczęście znalazł się dobry człowiek i współpasażer za mnie założył. Inaczej zostałabym w Bangadeszu, w ramionach mojej trudnej miłości.

Ale ja tam jeszcze wrócę.

2010-12-24T10:33:00.000-08:00

Wesołych Świąt!
Tym roku padło na Kalkutę. Miasto fantastyczne, tylko trochę skażone tym, co nazywają tutaj noise pollution. Koncert Rockowy jest niczym w porównaniu z hałasem na wielopasmowym skrzyżowaniu. Do tego należy dołożyć jeszcze muzykę z rykszy, która musi być przecież głośniejsza, niż hałas na zewnątrz i krzyki rykszarza, który musi być przecież głośniejszy, niż muzyka.
Wydawało mi się, że jak wigilia trafi się w Indiach to przynajmniej nie będzie przedświątecznej bieganiny. Oj, jak ja się myliłam. Na dodatek poziom decybeli podniósł poziom stresu. Nie tylko mi. Bengalczycy uzbroili się dzisiaj w łokcie i wystawili całe rodziny do wojny o najsmaczniejsze pierniko-keksy, najładniejsze plastikowe choinki i najbardziej błyszczące gadgety.
Myśmy wystawili tylko 3 osobową grupę i zaatakowaliśmy z 5 różnych stron: dekoracja świąteczna, menu, prezenty, wyjazd do Bangladeszu i sprawy inne.
Efekt: 2 pary popsutych butów ale też trzy bilety i dwie wizy do Bangladeszu, wysłane paczki paczki, kupione prezenty, przypadkowo odkryty internet w hotelu i odpoczynek w salonie piękności. Raczej na tarczy. Poza tym wigilia z tybetańskimi Momo zamiast uszek, ketchupem zamiast barszczu, rybą w chrzanie i musztardzie gotowaną w liściu bananowca na parze zamiast karpia, bakłażan zamiast kapusty, sok zamiast kompotu, ćapati zamiast chleba.
A zamiast kolęd był spontaniczny koncert ulicznej kapeli, która chodzi dziś od hotelu do hotelu, gra i zbiera pieniądze od białasów. Podobno grali kolędy, ponoć Jingle Bells.
Życzę Wam zatem spokojnych i cichych świąt z parą dobrych butów lub kapci na nogach!

2010-12-08T05:05:00.000-08:00

Pisze tego posta po raz 3. Jesli teraz padnie prad, to przykro mi, nic sie tu nie pojawi przez dluzszy czas.
Wracajac do tematu... Mialo byc zdjecie swiatyni, ilustracja poprzedniego posta.

To jest typowa Keralska swiatynia. Wzdluz jej scian plona lampki, co naprawde uroczo wyglada. Sloniom zrobilam film, ale wrzucanie go w tych warunkach do netu, to dla mnie za duze nerwy. (I chyba na dodatek wlasnie zepsulam klawiature).
Kerala promuje sie haslem "God's own country" i ma ku temu powody. Caly czas swieto w jakiejs swiatyni, wieczorem meczety wzywaja na modlitwy, przy ulicy slychac msze dobiegajaca z kosciola (katolicki, protestancki, syryjski - dy wyboru), a najbardziej turystyczna uliczka prowadzi do przepieknej synagogi.

Dla zrestartowania spokoju, obrazek-pocztowka z Kerali. Pozornie sielska codziennosc. Tez nie do konca miejscowa, bo zdjecie zrobilam w Fort Kochi, pieknej i sielskiej i zielonej enklawie zagranicznych turystow. Glownie tych lepiej sytuowanych tym razem.

Na nabrzezu Fortu Kochi sa wybudwane pomosty z calym skomplikowanym osprzetem do polowu ryb za pomoca "chinskich" sieci. Pomoglam jednej z grup rybakow. Z rozbrajajaca szczeroscia oznajmili mi, ze teraz nie jest sezon na ryby, to w lutym, marcu. Teraz, od listopada do stycznia, jest sezon na turytow. Cos tam dla nich wyskrobalam i wtedy zaczeli mi tlumaczyc lamana angielszczyzna, ale z wyraznym brytyjskim akcentem, ze kazde stanowisko nalezy do kogo innego. Wlasciciele zatrudniaja robotnikow do ich obslugi. Teraz jest troche problemow z rzadem stanowym, bo ten wymyslil sobie, ze sieci stoja na jego ziemi. No a gdzie maja stac, pytaja rybacy, skoro morze zabralo plaze podczas ostatniego tsunami?

Ta rybe, ta rybe pani wezmie, my usmazymy i bedzie lunch!

2010-12-05T22:53:00.000-08:00

W Indiach na wszystko jest system i sposob. System przejazdow autobusami, system przechodzenia przez tlum ludzi, czy system turystyki dla bialasow, ktorego szczegolnie rozwinieta galezia jest system oszukiwania turystow i wyciagania z nich pieniedzy. Jak sie wstepnie chociaz rozpracuje system, zycie staje sie latwiejsze.

"Where are you from?" - spytal tym razem Starszy Pan.
"Poland" - odpowiedzialam znudzona ja.
"Really? My daughter works in Poland!"
Nie, znowu myla im sie dwa kraje. "Really? In what city?"
"Capital", z usmiechem odpowiada pan.
"That is..."
"It is hard to remember, this word"
Dobra, pomoglam mu, moze byc smiesznie statek przyplywa za 5 minut, moge chwile posluchac. Ciekawe, gdzie jest haczyk? No wiec corka jest neurochirurgiem w jednym z najwiekszych warszawskich szpitali.
"Husband?"
Tak, ma. Tez z Indii, oczywiscie, jakzeby inaczej w tradycyjnej rodzinie? Jest chirurgiem od serca, ale nie jest tak dobry jak corka Starszego Pana.
Biorac pod uwage tlumy imigrantow z Indii w Polsce, jest to umiarkowanie wiarygodna historia, ale na razie nie komentuje.
"Your studies?"
Zastanawiam sie szybko: mowic prawde, czy nie. I nagle sama siebie slysze "Indian studies".
No i sie zaczelo, ze pan jest filozofem, ze prowadzi lecznice starozytnej medycyny zwanej ajurweda, ze dzisiaj rano wstal o 3 i sie umyl i poszedl medytowac. Ja tymczasem przyjmuje usmiech nr 5 i zastanawiam sie, o ktorej jest nastepny statek.
"What is Bhagawadgita?" Starszy Pan nie daje za wygrana. No to ja grzecznie, ze to czesc eposu Mahabharata. Na to on pyta o tresc. Na to ja, delikatnie sadujac, ze to lekcja moralnosci. Pan zachwycony i zdziwiony, pyta dalej - i tak to trwalo jakies 10 minut. Szybko odkrylam, ze choc filozofia indyjska specjalnie sie nie interesowalam, to znacznie bardziej sie na niej znam niz ten Pan.
W koncu Pan doszedl do wniosku, ze mnie zabierze na swieto, ktore odbywa sie w swiatyni na drugim koncu miasta. Bo kuzyn odprawia tam pudze i nas wpusci i wszystko mi wytlumacza i to tylko jeden dzien jest taki wyjatkowy i beda slonie i wogole bedzie super i mozemy tam pojechac autobusem.
Traf chcial, ze dwa dni wczesniej w moje rece wpadla ulotka o tym swiecie. Chcialam sie na nie wybrac, ale ryksza tak daleko kosztowala by fortune, a nie bardzo mialam ochote na mozolna walke z systemem komunikacji miejskiej. Pomyslalam sobie: Jest okazja, jedziemy. Pamietalam, ze na ulotce wyraznie napisano: swieto trwa 8 dni, a nie jeden. Czekalam na haczyk.
Pojechalismy, pan bardzo mily, w pierwszym autobusie sam zaplacil za bilety, potem znalazl mi ulicznego szewca, a potem znalazl kolejny autobus i kazal mi za niego zaplacic.
Na miejscu ruszylismy w kierunku swiatyni. W pewnym momencie Pan mnie zatrzymal i powiedzial, ze musi zadzwonic do kuzyna i go uprzedzic o naszym przybyciu. Na to ja, nie oceniajac wysoko mozliwosci sprinterskich Starszego Pana, zaproponowalam, zeby uzyl mojej komorki.
Byl oburzony: "No, we Brahmins cannot use this"
Poszedl, zadzwonil, po 3 sekundach byl z powrotem. Kuzyn oczywiscie sie zgadza, ale jest jeszcze troche czasu, moze pojdziemy na piwo.
Zaczelam sie swietnie bawic, wiec stwierdzilam, ze postawie mu piwo, a sama chetnie napije sie Maazy. Ale po drodze nie wytrzymalam:
"How come you cannot use mobile, but you can smoke and drink?" Bo komórka ma zgubne fale, a papierosy i piwo zrobione sa z naturalnych ziol. A w ogole to kazal mi usiasc, dac sobie dlugopis i ze on mi powie teraz cos o moim zdrowiu. Zbadal puls i zasadniczo uznal, ze moja glowna dolegliwoscia jest jedzenie zbyt duzych ilosci miesa. Dal mi nawet na to lekarstwo, nie bede miala ochoty na czerwone mieso. Grzecznie schowalam do torby. I wciaz czekalam na haczyk.
"Now we will go to the temple, but first... you know, you will be special guest. Usually for foreigners it is 1000 Rs, but for you my cousin arranged entrance for 300 Rs only."
Jest! Ulotka wyraznie mowila, ze bialasy wchodza bez problemu. Piwo w Indiach jest drogie, wystarczy za dowiezienie mnie na miejsce.
Grzecznie wyjasnilam, ze ja wyszlam tylko na spacer po miescie i nie mam tyle kasy.
"Ok, you give me 100 Rs, no problem" reszte sam dolozy, bo ja jestem jego friendem.
Nie, prosze pana, bedzie mi glupio. Poza tym nie mam nawet tyle. Ile mam? Jakies 50 i z przeonaniem wyjelam pusty portfel jednoczesnie glebko wciagajac brzuch opasany saszetka z rupiami.
"50 OK" - mowi Pan. Ale ja sie bede zle z tym czula, wie Pan, pan mnie zaprasza i jeszcze na dodatek musi tyle placic.
Nawet sie nie upieral. Wskazal tylko skad mam powrotne autobusy, przeprosil za zamieszanie, napomnial o spozywaniu lekarstwa i odprowadzil wzrokiem upewniajac sie, ze nie ide do swiatyni. Zniknelam za rogiem, a on czmychnal.

Teraz powinny byc zdjecia, ale beda nastepnym razem ;)

Mysore

2010-11-30T05:49:00.000-08:00

Bylam dzisiaj w Disneylandzie.

Do Disneylandu najpierw trzeba godnie przyjechac. Na przyklad czarodziejskim wozem Kopciuszka. Z daleka - piekne. Z bliska - takie zwykle.

Potem przychodzi czas na placenie. Oczywiscie, dla bialasow cena jest dziesiec razy wyzsza (Indian Rs 20, Foreigner Rs. 200), ale to jest standard i nawet juz mnie to nie rusza. Nie dosc ze place za hotele i jakies durne taxy turystyczne, nie dosc ze place za wize i dziwaczne czasem atrakcje, to jeszcze to. Ale Disneyland musi miec swoje minusy. Zreszta, sa one wynagrodzone bo zaraz po wejsciu gosci wita.... Nie kto inny, jak sam:

Oczywiscie Disneyland to pierwotnie pomysl amerykanow, wiec musza byc wskazowki. Co z tego, ze palac krolewny widac juz od bramy.

W samym palacu niestety, nie mozna fotografowac. A szkoda. Zrobil na mnie ogromne wrazenie, nie zartuje. Nawet bez audioguida byloby niesamowicie. Styl Indo-saracenski, czyli mieszanka wszystkiego, co najbardziej dekoracyjno-ozdobne: swiatynie hinduskie + palace mogolskie (i perskie tez, a co) + troche Europy, zwlaszcza romantyzmu i tego, co z nim idzie. Mieszanka niesamowita.

No, ale Disneyland nie bylby soba, gdyby poza palacem krolewny nie oferowal innych atrakcji. Mozna sie zatem poczuc jak na Dzikim Zachodzie. Tutaj akurat pojedynek na zdjecia. Wygrany.

Druga interesujaca atrakcja byl dom horroru. Nie tyle dom, co rzezba, ale zainteresowanie odpowiednie co najmniej jednorodzinnej chatki.

Dla doroslych panow tez sa atrakcje, choc moze troche nie zaplanowane. Pod przykrywka zdjecia mozna ogladac wszystko dookola...

Religia jest tez. Swiatynia wzorcowo udekorowana lampkami. Tym razem dyskretnie. Zarzadca palacu stawia na elegancka prostote.

Ale zeby nie bylo watpliwosci, nie wszyscy akceptuja Disneyland. Przy jednej z dwoch bram, przy tej nieuzywanej, stoi dom, ktorego przeslanie jest jasne.

Jak ktos chcialby dowiedziec sie merytorycznych szczegolow na temat palacu Maharadzy w Mysore, polecam pogrzebac w internecie. A jak ktos chcialby ladnych i profesjonalnych zdjec, to tez polecam pogrzebac w internecie.

Dwa lata

2010-11-23T23:21:00.000-08:00

Przez ostatnie dwa lata wiele sie zmienilo. Anna Kalata schudla i wypiekniala. Wiadomosci w Polsce coraz czesciej wspominaja o Chinach, a przy okazji o Indiach, zwracajac uwage na rosnaca gospodarke. W Delhi goscil premier Donald Tusk, w Warszawie prezydent Pratibha Patil. Lotnisko w New Delhi zamienilo ze smierdzacego stechlizna i ozdobionego kwiatami w doniczkach modernistycznego baraku w lsniacy, przeszklony terminal z nowoczesnym wielopietrowym garazem. Przez wejscie na stacje kolejowa dopatrzyc sie mozna nowoczesnego systemu informujacego o przyjezdzie pociagow. Sama zreszta stacja wyglada z zewnatrz na dwa razy wieksza, odmalowana i zmodernizowana. Z zewnatrz.

Stacja kolejowa zostala tak naprawde tylko oblozona marmurem, w srodku jest taki sam brud, tlok i rozgardiasz jak byl. "Glowny naczelnik d/s zdrowia i higieny" dalej siedzi w ciemnym od brudu pokoju i czyta gazete. Odnowiono tylko trochê pokoj dla obcokrajowcow. Odnowa polegala glownie na przestawieniu biurek.

Lotnisko jest faktycznie imponujace.Najlepsza chyba czescia jest zaskakujacy pomysl wylozenia calej niemal podlogi miekka wykladzina na ktorej moga wygodnie koczowac cale rodziny. Nie to, co w Zurychu. Personel lotniska dba, zeby podrozni nie kladli sie w przejsciu. W garazu bilety oplaca sie w budce, nie w automacie, a przy zjezdzie z kazdego pietra 2 wyrostkow sprawdza czy kierowca na pewno oplacil za postoj. Przy wyjezdzie sa oczywiscie automaty a przy kazdym (KAZDYM) z nich siedzi zziebniety Indus i pilnuje. XXI wiek, ale wladze maja swiadomosc, ze nie wszyscy w Indiach juz sie do niego dostosowali.

Po wizytach premiera i prezydent zostaly zdjecia, wspomnienia i piekne deklaracje. Poki co zapewne brakuje funduszy na obiecane ulatwienia w wymianie kulturalnej i naukowej.

W Polsce Indie wciaz sa kojarzone raczej z brudem, smrodem, kadzidlami i bollywoodem, niz ze wschodzaca potega gospodarcza.

Anna Kalata schudla i wypiekniala, ale nie zmadrzala i nie nauczyla sie tanczyc.

Zmiany z ostatnich dwoch lat najpierw zapieraja dech w piersiach, ale szybko pozwalaja sie przyzwyczaic do nowych warunkow. Ja tylko nie moge sie przyzwyczaic, ze nie jestem juz "didi" (starsza siostra), tylko "auntie" (ciocia).

Wspomnienia

2010-03-09T09:33:00.000-08:00

Jedni, drudzy, trzeci znajomi wybierają się do Indii, a ja sobię tkwię, gdzie tkwię. W każdym razie dzięki ich wyjazdom przypomniało mi się, że napisałam kiedyś artykuł o Antonio. Nie poszedł: bo nie było miejsca, bo nie było czasu, bo nie było pieniędzy, bo nie. Jest już trochę przeterminowany, więc nigdy nigdzie nie pójdzie. Jedyne co mogę, to mogę się nim podzielić z cyberprzestrzenią.

JAK TO ROBIĄ NA GOA

U nas pomidorowa jest najlepsza, bo sami robimy do niej grzanki. W Polsce je się z ryżem? Dziwne! To następnym razem będzie z ryżem. Nie ma problemu – kelner Antonio w leniwe popołudnie patrzy jak samotna klientka je obiad. Jest listopad, na Goa sezon dopiero się zbliża – Na razie jest marnie, ale zobaczymy w Grudniu. Wtedy ludzie czekają na stolik albo jedzą na schodkach.

Na Goa są cztery pory roku: przed sezonem, sezon, po sezonie, monsun. Zgodnie z nimi następują przypływy i odpływy turystów: w grudniu i styczniu nie da się wcisnąć szpilki między ludzi przeciskających się między stoiskami z pamiątkami i czkających w kolejkach do specjalnie dla nich przygotowanych atrakcji: 5-minutowe loty balonem nad morzem, oglądanie delfinów, narty wodne i inne zabawy godne Morza Arabskiego, które koniecznie trzeba zaliczyć. Od lipca do września, kiedy niebo zasnute jest chmurami, a nieliczni turyści przemykają bokiem, kurczowo trzymając parasolki, właściciele często zamykają swoje bary, knajpy, restauracje i pokoje gościnne, aby zafundować sobie zasłużony odpoczynek. Bo od października znowu: budowanie bambusowych konstrukcji na plaży, organizowanie pozwoleń na działalność turystyczną, krzyczenie na przechodniów „Cześć, chodź do mojego sklepu”.

Tak jak u nas najbardziej interesującym i pełnym oczekiwania momentem jest wiosna, tak na Goa podobny okres przypada na październik i listopad - zieleń świeża po deszczach, plaże puste, nie za gorąco, ale słonecznie. No i nie ma tylu turystów, więc Antonio ma czas na pogaduszki.

Antonio słynie w Benaulium, małej goańskiej wsi, jako kelner z najlepszą pamięcią. – Twoi znajomi niech powiedzą, że są od ciebie. Od razu zrobię im pomidorową z ryżem.

Nieważne ile osób siedzi przy stole, Antonio zawsze pamięta co i dla kogo. Bynajmniej nie jest to normalne w Indiach. U niego zamawia się raz, a potem można tylko kiwać głową na jego: „to co zwykle?”. Pewnego dnia o dziewiątej rano zjawiła się para objuczonych ogromnymi plecakami, na oko siedemdziesięcioletnich Niemców. Wyraźnie zmęczeni podróżą, ale nie na tyle, żeby powstrzymać złośliwy uśmieszek i słowa: „like always”. Antonio tylko się uśmiechnął. Po chwili na ich stole parowały najlepsze francuskie tosty, jakie mieli okazję kiedykolwiek jeść. Byli w Benaulium dwa lata temu.

- Najwięcej przychodzi Niemców. W ich przewodniku napisali, że u nas są najlepsze śniadania – Antonio pręży pierś.

Zaczął pracować siedem lat temu w restauracji obok. Po dwóch latach wujek ściągnął go do siebie. Chciał pomóc dzieciakowi, zresztą sam miał chromą nogę, nie mówił po angielsku, syn wolał zostać kucharzem. Wtedy Palmira’s to był przydomowy ogródek, kilka stolików i śniadania. Praca rano, popołudnia wolne. Dwa lata temu wybudowali obok domu prosty pawilon z trzema pokojami dla gości, rok temu postawili dach nad ogródkiem, zaczęli serwować posiłki cały dzień. Rozwijają się.

Choć malutka - 3702 km², Goa jest obecnie jednym z najbogatszych i najlepiej rozwiniętych stanów Indii. Większość wpływów czerpie z turystyki. Aż 75% lotów czarterowych z zagranicy ląduje na Goa. Liczba turystów, 1.2 miliona, niemal równa jest liczbie mieszkańców, których według ostatniego spisu ludności w 2001 roku było dokładnie 1 347 668.

Rodzinie z Palmira’s turyści nie przeszkadzają. Wujek nie mówi po angielsku, całe dnie spędza na zabawie z wnuczkami i przy pielęgnowaniu ogródka. Jeśli Antonia nie ma, klienci muszą palcem pokazywać, czego sobie życzą. Czasem gromadka znajomych i sąsiadów, którzy akurat przyszli w odwiedziny zabłąkanemu turyście wytłumaczy na migi, gdzie jak dojść lub dojechać. Ciocia w ciągu dnia pomaga w kuchni, opiekuje się dziećmi, pierze, a wieczorami wychodzi na ganek zabijać komary specjalną rakietką do rażenia prądem. Od czasu do czasu po podwórku przetoczy się kłąb kurzu: – Normalne – mówią sąsiedzi – pies goni świnię. W ich zagrodach też to jest normalne. Jak po plaży biegnie krowa, a za nią dzieci, albo o zachodzie słońca stado krów kroczy brzegiem, to też jest normalne.

Rano Antonio ma urwanie głowy. Najsłynniejsze śniadania w Benaulium są w Palmira’s. Czasem koło południa też jest ruch – Wczoraj Rosjanie mieli imprezę. Zapraszali, ale jak ja mogłem iść, skoro muszę tu być rano? Pewnie późno wstaną.

Kiedy już ostatni niesforni turyści wyprawią się na plaże, Antonio wsiada na skuter i jedzie pięć kilometrów dalej, na targ. Trzeba uzupełnić zapasy, czasem kupić rybę na specjalne zamówienie klienta. Zapytany, czy ryby kupuje na plaży, Antonio wybuchnął śmiechem -Nie! Trzeba jechać do Margao.

Pani Maria z baru na plaży potwierdziła: na Goa jest coś na kształt mafii rybnej. Klika z Margao próbuje zmonopolizować miejscowy rynek. Jeżdżą rowerem po wsiach i straszą ludzi. Maria wstaje przed świtem i pędzi do wody po kolana, żeby ukradkiem dopaść rybaków, zanim zrobią to inni. Jak się nie uda, jedzie do miasta. Antonio, jak to Antonio, ma swoje sposoby. -Mąż siostry ma kuter. Taki wielki, z lodem pod pokładem. Biorą na niego jedzenie i płyną w morze. Czasem na 5 dni. Też parę razy byłem. Strasznie nudno.

W Margao wciąż jeszcze wyczuć można senną południowoeuropejską atmosferę. Co prawda nie jest ona tak wyraźna jak w Panjim, stolicy stanu, jednak miasto wyraźnie żyje innym trybem niż reszta Indii. Targowanie jest to samo. Produkty są podobne. A jednak mijane po drodze kościoły, czysty park w centrum miasta, kobiety ubrane w obcisłe spódnice do połowy łydki i dopasowane bluzki z tego samego materiału, każą zapomnieć o indyjskiej rzeczywistości i przypominają o Portugalczykach.

W przeciwieństwie do większości dzisiejszych Indii, Goa nie było kolonią brytyjską. W 1498 Vasco da Gama jako pierwszy odnalazł drogę z Europy do Indii wokół Przylądka Dobrej Nadziei. 12 lat później Alfonso Albuquerque już rządził na Goa. Portugalczycy pojawili się w Indiach jako pierwsi kolonizatorzy i wyszli jako ostatni. Po drugiej wojnie światowej, w 1947 Brytyjczycy opuścili Indie. W 1954 roku Francuzi przekazali rządowi Nehru swoje drobne kolonie. A Salazar trzymał się kurczowo „pomnika odkryć portugalskich”. W końcu Nehru nie wytrzymał - w grudniu 1961 roku wojska indyjskie zaatakowały Goa. Miejscowa ludność pokazywała najeźdźcom, gdzie wycofujące się siły zostawiły miny. 36 godzin po rozpoczęciu inwazji portugalski gubernator generalny podpisał bezwarunkową kapitulację.

Portugalczycy zostawili za sobą atmosferę, budowle i religię. Na Goa mieszka 35% chrześcijan Indii, większość z nich to katolicy. Antonio nie chodzi do kościoła. – Po co mi to? Kiedyś owszem. Przecież On jest ze mną, a nie w jakiejś budowli. Zresztą, ja nie wiem jak to z Nim jest… - kelner o najlepszej pamięci w mieście zamyśla się na chwilę. Raz do roku każdy kościół obchodzi wielkie święto swojego patrona. Na mszy zjawia się wtedy cała lokalna społeczność, nawet kilka tysięcy ludzi. Uroczystość kończy się biciem w dzwony i puszczaniem petard, a wierni mogą oddać się rozkoszom ciała na dorocznym bazarze – ciasteczka, cukierki, świecidełka, ubrania, ale też garnki, narzędzia, kuchenki. Największą popularnością cieszą się stoiska, na których można wypróbować swoją wytrzymałość. Najpierw trzeba założyć się z prowadzącym ubranym w świecący strój rodem z Las Vegas, a potem wystarczy jak najdłużej utrzymać cegłę palcem wskazującym i kciukiem. To wcale nie jest proste, a sił próbują najczęściej policjanci. Antonio też czasem chodzi, choć nie lubi hazardu. – Tam można znaleźć fajne bluzki!

Kiedy zakupy już są zrobione, a turyści jeszcze nie wrócili z plaży, Antonio siada nad gazetą. Za czytaniem nie przepada, bo go męczy. Co robi? Przegląda obrazki? Nie, pasjami rozwiązuje sudoku. Codziennie jedno, nie więcej, i tak czasem potem głowa boli od myślenia. Antonio skończył tylko pięć klas. Nie wstydzi się tego, ale niechętnie mówi o powodach. Prawdopodobnie, choć jest inteligentny, nie był najlepszym uczniem, a sytuacja w rodzinie zmusiła go do pracy.

Lubi być kelnerem. Kiedyś miał wielkie plany. Ponieważ pracuje tylko w sezonie, a resztę czasu odpoczywa, pewnego dnia stwierdził, że to jest nudne i postanowił zaciągnąć się na statek pasażerski. Pojechał do Bombaju (Nie akceptuje nowej nazwy, Mumbaj). – Dałem pieniądze pośrednikowi, a ten zniknął bez śladu. To była masa forsy. Duże miasto, takie rzeczy się zdarzają. Szczęśliwie to były moje pieniądze i nikomu nic nie byłem winien. Dostałem nauczkę”

Innym razem odwiedzał brata w Bangalurze, indyjskiej stolicy nowych technologii. Koleżanka pozazdrościła Antonio jego wspaniałego angielskiego akcentu, którego nauczył się obsługując gości. Trzeba przyznać, że indyjska wymowa jest często niezrozumiała. Poradziła mu, żeby dawał kursy wymowy. – Kto się będzie chciał uczyć, jeśli skończyłem tylko 5 klas? – Koleżanka poradziła fałszywy dyplom licencjacki – Może to był dobry pomysł, ale ja nie będę oszukiwał.

Palmira’s dopiero od niedawna oferuje kolacje, więc klientów wieczorami jest jak na lekarstwo. Antonio kombinuje jak ich przyciągnąć. Wie, że ludzie rozmawiają przy kolacji, ale kiedy rozmowa przygasa, chcieliby na cos popatrzeć – Otwarta kuchnia, albo za szkłem. Wiesz, takie wielkie okno. No i żeby zapach przedostawał się na ulicę.

Wujek na razie nie zgadza się na takie udogodnienia, w końcu jest tradycjonalistą. I tak w ciągu jego życia zaszły ogromne zmiany. Małe rybackie Benaulium coraz szybciej zamienia się w popularny resort. Najpierw hippisi z północy Goa zaczęli wypuszczać się na puste plaże południa. Teraz tuż za palmowym lasem, w prawo, potem jeszcze raz w prawo i prosto przez pola ryżowe – razem 20 minut spaceru – można odpocząć w wielogwiazdkowym ośrodku, Taj. Z tej samej luksusowej sieci co bombajski Taj Mahal zaatakowany w listopadzie. Dwadzieścia minut plażą w drugą stronę – goańska Jastarnia zastawiona budkami z muszelkowymi i plastikowymi pamiątkami, kremami UV, okularami przeciwsłonecznymi i butelkami z wodą dla turystów. Na plaży ośrodki oferujące zabawy wodne coraz częściej wypierają rybaków. I tak jest lepiej niż na północnych plażach – jeszcze nie organizuje się tutaj wieczornych imprez techno.

Antonio nie chce wyrzucać rybaków, ale wie, że świat idzie do przodu. Ma dwadzieścia kilka lat, dla niego hippisi są tylko częścią historii, duchami przeszłości, których zwiędłe ciała wędrują czasem po plaży, zatopione we wspomnieniach. Martwią go inne problemy niż wujka. – Europejczycy lubią tu przyjeżdżać. I dobrze. Dużo jest też Rosjan. Też dobrze. Najgorzej jest z naszymi, z mieszkańcami głębokich Indii. Przyjeżdżają się wyszumieć. Podrywają dziewczyny, piją alkohol cały wieczór, a potem idą popływać. Nigdy nie widzieli morza i myślą, że niczym się nie różni od zwykłego stawu.

Kiedy robi się już ciemno, a jeszcze nie ma prądu, Antonio rozstawia na stołach lampy oliwne. W ramach oszczędności i z powodu braku energii, popołudniami w Benaulium nie ma prądu. Gdy przyjdzie klient, nonszalanckim gestem kelner stawia pod jego stołem przeciwkomarową sprężynę – tak żeby klient wiedział, że w Palmira’s się o niego troszczą. W tle rozlega się tylko trzask rażonych prądem komarów i okazjonalne sarkanie Anglika, który lubi ciszę i denerwuje się na szczekanie psa sąsiadów. Co wieczór zamawia kalmary w cieście smażone na głębokim tłuszczu. Na życzenie ciasto jest z piwem. Czasem przychodzi Amerykanka, która cały wieczór spędza nad przewodnikiem. Zwykle je curry z rekina. Jeszcze jest przed sezonem, więc Antonio przysiada się do któregoś z gości. Ja na mrugnięcie dostaję pieczone makrele. Z chrupiącym ogonem – tak, jak lubię.

- Byłaś dzisiaj na farmie przypraw? – pyta Antonio

- Tak! Wiedziałeś że bananowce to trawa?

- No tak, to dla turystów…

2008-11-13T21:42:00.001-08:00

4 tygodnie podstawowego hinglisz i juz umiem sie porozumiewac z Hindusami. Dokladnie wiem kiedy przestaja mnie rozumiec. Wiem, ze nie mozna uzywac zadnych "IF", zadnych czasow poza terazniejszym i "did", a rozmwiac mozna o pracy i rodzinie. Dalej slownictwo wiekszosci ludzi pracy w Indiach sie konczy. Troche sie boje, ze przez jakis czas po powrocie rozmowa ze mna bedzie nieco utrudniona... Antonio, moj kelner skonczyl tylko 5 klas. I tak uwazam go za wyjatkowy przypadek. Clopak jest inteligentny i mysli sam. Za czytaniem nie przepada, bo go meczy. Codziennie wczesnym popoludniem widuje go pochylonego nad gazeta. Zapytalam wiec, co robi? Oglada obrazki? Nie, pasjami rozwiazuje Sudoku.
Pol roku pracuje, pol roku siedzi w domu. Kiedys stwierdzil, ze to nuda i postanowil sie zaciagnac na stetek pasazerski. Pojechal do Bombaju (Mumbaju, jakby ktos szukal na mapie). "Dalem pieniadze agentowi, agent zniknal bez sladu. Duze miasto, takie rzeczy sie zdarzaja. Szczesliwie to byly moje pieniadze". Nie udalo sie, ale "I got my lesson". Teraz slynie w Benaulium jako kelner z najlepsza pamiecia. Ludzie wracaja po roku i mowia "to co zwykle" i dostaja to, co zawsze zamawiali. Antonio wie, czego ludziom trzeba, ludzie gadaja wieczorami, a kiedy rozmowa przygasa chcieliby na cos popatrzec - "open kitchen, or with glass. You know - big window". No i zeby zapach przedostawal sie na ulice, bo to przyciaga ludzi. French Tosty robia najlepsze na swiecie. curd maja najlepszy jaki jadlam w Indiach. I umieja zrobic dobra kawe, dla takich jak Ola maja nawet express.
Antonio tez wytlumaczyl mi, ze na razie faktycznie malo jest turystow, ale wszystko okaze sie w grudniu. Ceny podskoczyly co najmniej 50% - hoteli, transportu, jedzenia. Mniej ludzi stac na goanskie luksusy. Stwierdzil tez, ze bomby w Margao nie maja zwiazku z kiepskim poczatkiem sezonu - "Kto w Europie slyszal o tych bombach?!" Ja mu na to ze internet. Antonio mi na to "a komu by sie chcialo sprawdzac?".
Antonio powiedzial, ze jesli ktos sobie zazyczy rybny grill, z przyjemnoscia go zorganizuje. "We did this before". Na moje pytanie, czy ryby kupuja na plazy wybuchnal smiechem. "Nie! Trzeba jechac do Margao". Potem dowiedzialam sie, ze na Goa jest cos na ksztalt mafii rybnej. Klika z Margao probuje zmonopolizowac miejscowy rynek. Jezdza rowerem po wsiach i strasza ludzi. Ale Antonio, jak to Antonio, ma swoje sposoby. "Maz siostry ma kuter. Taki wielki, z lodem pod pokladem. Wszystko na niego biora - ryz, jedzenie - i plyna w morze. Czasem na 5 dni. Tez pare razy bylem" Juz mialam na koncu jezyka, ze ja tez chce. Powstrzymal mnie brak czasu i szybka refleksja, ze dla mnie znaczyloby to jakies 100 godzin snu...
I choc potrzeba mi snu, zeby zregenerowac szare komorki, mysle ze 8 godzin dziennie wystarczy, nie musze sie uciekac do ostatecznych srodkow. Mam tylko nadzieje, ze po tych 4 tygodniach bede w stanie wyrazic skomplikowane mysli.

Zaczynamy od czuba. Dziub kutra.

Burta kutra. Szyte drewno.

Wnetrze kutra.

Inne wnetrze innego kutra i to uczucie - prawie jak na morzu.

I z daleka - rybacy przy pracy.

A oto do czego jeszcze moze sluzyc kuter. Chwila odpoczynku.

A oto do czego jeszcze moze sluzyc plaza.

2008-11-11T05:01:00.000-08:00

Po Hyderabadzie trafilam do Pune. Trafilam jest bardzo celnym okresleniem, gdyz nigdy nie planowalam jechac do tego miasta. Nic tez o nim nie wiedzialam. Przypadkiem zupelnie okazalo sie, ze jesli chce jechac na Goa pociagiem, musze zahaczyc o Pune. Skorzystalam z rady w cholernej biblii turystow, Lonely Planet, i postanowilam zostac tam 3 dni. Kupilam bilet. Zero odwrotu.

Na dworcu - walka z rykszarzami. Setki ich rzucily sie na mnie. Kazdy mnie zawiezie do turystycznej dzielnicy (okolice kawiarni German Bakery) za co najmniej 100 rupii. Rzut oka na mape - nie ma mowy. Juz wole tam isc na piechote. 100 metrow, 200 metrow, jakies 300 metrow dalej zatrzymal sie rykszarz i laskawie zgodzil sie mnie zawiezc tam, gdzie chce za cene, jaka pokaze licznik. Wtarabanilam sie zatem z moimi plecakami do srodka.

Na miejscu jeszcze probowal mi wmowic, ze licznik wskazuje Rs300. Wysmialam go i wreczylam mu nalezne Rs30. Wtedy okazalo sie, ze licznik nie obejmuje begazu i za niego trzeba ekstra zaplacic. "A jak jest dwoje ludzi, to kazdy z nich placi, co licznik wskaze? To najbardziej ci sie oplaca wozic po 5 osob na raz!" Nie rozumial tyle angielskiego. Zrozumial o co mi chodzi kiedy padlo slowo POLICE. Przeklal na odchodne i pojechal.

To byla klatwa rykszarza.

Wlasciciel mojego hotelu od poczatku zdawal sie lekko zakrecony. Yogi Nanda. Umowilismy sie na pogaduszki na wieczor, nie umialam go splawic. I tak co wieczor przekladalam na nastepny wieczor. W kozcu przydybal mnie w dniu wyjazdu i zmusil do wspolnego sniadania. Bo przeciez spedzilam tam cale 3 dni, a on nie zdazyl mi wytlkumaczyc czym jest bog. I gdzie jest. I na czym polega swiat. I ze trzeba przebaczac. I po co i dlaczeog zyjemy. I ze nie nalezy sie denerwowac. Yogi Nanda zglebil tajemnice swiata, ktorych prze wieki szukali filozofowie.

W German Bakery dopadl mnie tlum ludzi w bordowych sukienkach. Wyznawcy Osho.

Rowniez w German Bakery dopadl mnei pewien Pars. Od niego tez nie dalo sie odczepic, uparl sie, ze pokaze mi centrum miasta. Poszukiwal sensu w zyciu. Postanowil wybulic kupe kasy i zapisac sie do OSHO. Pozniej dowiedzialam sie, ze byl narkomanem na odwyku.

W German Bakery poznalam Igora z Ukrainy. Zwykly taki - slowianski druh. Pogadalismy troche po angielsku, troche w naszych jezykach, wymienilismy sie uwagami na temat noclegow w Mumbaju i innych miastach. Zaczelo sie spokojnie. Igor postnowil wytlumaczyc mi co to jest medytacja i przedstawic rozne koncepcje na jej temat. COs tam pojelam i sie pozegnalam. Nastepnego dnia, znow na niego wpadlam i bylo juz gorzej. Kolejny, co poszukuje sensu. Twierdzil, ze jest coraz blizej i juz panuje nad swoimi karmicznymi czynami...

Czulam, ze w Pune unosza sie zle fale. Klatwa Rykszarza.

Na szczescie nie dogonila mnie na Goa.

Panji, stolica. Spokojne, ciche Portugalskie miasteczko. Moze dlatego, ze akurat byla niedziela.

Panji, kosciol.

Odpust. Koscil za mna, diabelskie kolo przede mna.

I znowu odpust, tym razem z gory. Kazdy kramik chce miec cien, a co daje lepszy cien niz kawalek folii?

Panji widok z jednej z niewielu restauracji otwartych w niedziele.

A to kawalek Spice Farm. Pieprz jest pnaczem, a bananowiec trawa!

Pisalam, ze plaza jest pusta? No wiec w weekend wyglada troche inaczej:
Lewo
Prawo
Przod

Weekend mija i na plazy znowu spokoj.

2008-11-08T05:18:00.000-08:00

Najpierw uczynie zadosc kilku obietnicom.
Jeszcze Kalkuta i wielki Pandal (kontrukcja z drewna i materialu). W tle, dla porownania domy.

Teraz lekkie przeklamanie czasowe. Te zdjecia nie byly zrobione w tym samym czasie, ani nawet tego samego dnia. Ale niezle oddaja moje Goa. Dzisiaj jest sobota, dzisiaj niestety nagle pojawili sie turysci.

Lewo - pusto

Prawo - pusto

Przod - pan ma rybe!

Moj wehikul i ja

Wracajac do Hyderabadu... Zaczelo sie niewinnie.

Miasto, jak to przecietne miasto w Indiach: Brzydkie, brudne i krzywe budynki, wysokie i dziurawe chodniki, pisk i trabienie na ulicy, smog. W takich miejscach, po meczacej podrozy szukam dobrej kawy. Zwykle konczy sie na Bariscie, dostosowanej do zachodniego gustu. Moja ulubiona Barista juz na zawsze bedzie uczeszczana przez turystow z Sudder, ukryta pod arkadami kawiarnia z Park Street. Wszedzie jednak szukam idealu. Nie inaczej bylo w Hyderabadzie.

- Pierwszego dnia zatem zwiedzilam dzielnice willowa, bo tam byla Barista.
- Drugiego dnia pojechalam obejrzec niesamowity fort Gonkoldy i polazilam po okolicach swojego hotelu. Przy okazji znalazlam jedlodajnie, ktora serwowala przepyszne indyjskie thali na lisciu bananowca. Makabrycznie tanio.
- Trzeciego dnia zaatakowalo mnie zlo.

Trzeci dzien byl jednoczesnie dniem, kiedy mialam wyjechac. Pociag byl wieczorem, z hotelu musialam wylogowac sie najpozniej o 7.30. Postanowilam zatem, ze mimo pewnego ociagania ze strony zoladka, polaze po miescie, zwiedze reszte zabytkow.

Nad rzeka przekonalam sie, ze Hyderabad to faktycznie miasto palacow. Tu szpital.

A to brama zla. Rano.

I zblizenie.

Szlam i szlam, jeszcze wszystko bylo zamkniete i zla spalo.

Punkt 10 stawilam sie przed brama palacu. Indian Rs. 20, Foreigner Rs. 150. Juz sie przyzwyczailam.
- Maam, you have camera? Camera extra charge Rs 150.
Tez sie przyzwyczailam. oczywiscie, ze nie mam aparatu! - Myk polega na pewnej siebie minie.

Palac piekny. Nie ma co opisywac.

Wyszlam z palacu: prosto, prawo, lewo... i...

Kiedy bylam z Agn w Londynie nasz Gospodarz strasznie sie smial, kiedy wracalysmy wieczorami obwieszone ksiazkami. Zakaz wchodzenia do ksiegarni nas nie ratowal, jak zakaz wchodzenia do baru nie ratuje alkoholika. Potrafilysmy trzymac sie dzielnie caly dzien i nagle dopadala nas witryna, ktorej urokowi nie moglysmy sie oprzec. "Toz to wyjazd naukowy jest, nie bedziemy oszczedzac na ksiazkach". Gospodarz mowil, ze to ZLO.

Londynskie Zlo niesie z soba obietnice wiedzy. Hyderabadzkie Zlo nie wrozy nic dobrego, poglebia proznosc. Czyste zlo. Ale jakze piekne. Tysiace, miliony bransoletek. Szklane, metalowe, modelinowe, drewniane, plastkiowe, srebrne, zlote, blyszczace, matowe, kolorowe, glakie i wzorzyste. Z wrazenia moj az zoladek przestal sie denerwowac i zarzadzil przerwe na dose (poludniowoindyjskie nalesnisko), zeby miec sily.

Opanowalam zle moce. Do pewnego stopnia: Zamiast zatopic sie w pierwszej uliczce, oblazlam chyba wszytskie stoiska, zeby znalezc najtansze bransoletki. A roznice byly spore: od Rs. 30 za 12 sztuk do Rs 8 za te same 12 sztuk. Poza tym ograniczylam sie do tyklko 50 bransoletek. Nnno... ociupinke wiecej.

Rezultat: kolejna dziura w plecaku. I maly happening w powaznej recepcji kiedy wywalilam wszystko z plecaka i zapakowalam od nowa.

A potem rusyzlam do Pune, ku ludziom, ktorzy wiedza co to Prawda, Bog, i Moc.

2008-11-06T22:00:00.001-08:00

Dobra, dobra, juz sie tak nie derenwujcie!

Wpis Chennai/Bangalur/Hampi mial wiele przygod. Wirus zgladzil go wkrotce po narodzinach. Poniewaz nie zdazyl nabroic w soim krotkim zyciu, jego kolejne wcielenie bylo ulepszone i powiekszone o Hyderabad. Kafejki nie chcialy go przyjac, wiec dotrwal do Pune. Tam spotkal go los godny nagrody Darwina. I stworca wsciekl sie troche na siebie, troche na Wpis i trzecie wcielenie (do trzech razy sztuka) jest foto story.

CHENNAI

Przywital mnie deszczem. Zdecydowanie go NIE polubilam. Tylko kawa jest dobra.

Ten deszczyk wclae nei byl taki niewinny. Zdjecie zrobilam stojac w gestym tlumie palantow bez parasolki pod chybotliwym daszkiem. Po 20 minutach zaczelo mi sie nudzic i wyjelam aparat. Zrobilam kilkanascie zdjec, bez patrzenia w obiektym/ekranik. Efekt - powyzej.

Juz drugi raz po skonczonym stazu czekala mnie gleboka woda. Tym razem troche plytsza na szczescie.

W Chennaiu oddalam sie tez mojej ulubionej pasji scigania napisow.

"Nie deptac trawnikow" spiewali Strasi Panowie Dwaj i pisaly wladze. Nie wiem co tu sie spiewa, wiem co sie pisze.

Karnataka i Orissa przezywaja fale atakow na Chrzescijan. Podobno jednym z powodow jest ekonomia. Diecezja Madrasu. w kazdym razie, wie jak zarabiac.

Heidi i Mathuresh mowili: Madras? Hyderabad? Tam teraz jest goraco!! Jedz, baw sie (Mathuresh: jedz kebaby), tylko duzo, duzo pij. Goraco nie bylo, woda sama lala sie z nieba.

W tym samym czasie Agnieszka mowila: Poludnie? Jedz do Hampi. Odpoczniesz. Agnieszce nie wierzylam, a to wlasnie ona miala racje. Agn, zwracam honor - koza to ja:

Bogobojne Hampi

W Hampi, za cudowna rada Agn, wynajelam skuter coby ruinki poogladac. Toz to w koncu Swiatowe Dziedzictwo.

Ruiny: miasta, palacu, swiatyni, meczetu, targu, juz sama nie wiem czego.

Ruiny i Hindusi, ktorych bardziej niz ruiny interesuje cien.

Tank, czyli wanna i pojemnik na wode. Przeswietlona plama na pierwszym planie to koncowka akweduktu.

Lingam. Pudzia, to dla ciebie :)

Hampi - gdzie przeszlosc spotyka sie z nowoczesnoscia.

W Hampi spedzilam kilka dni. I tylko raz wynajelam skuter...

Jeden calutenki dzien spedzilam na gapieniu sie na ludzi na ghatach (schodach do rzeki). Dzieci sie darly i kapaly, matki im odwrzaskiwaly i praly, a ojcowie sie gapili i po namysle, z godnoscia wstepowali do wody, by sie lekko ochlodzic.

Innego dnia postanowilam sie wybrac do pobliskiej wsi. W przewodniku napisali, ze niedaleko i ze warto i ze ciekawa swiatynia i ze jeszcze jakies ruiny. Przewodnikom nie nalezy wierzyc, to juz jest dla mnei oczywistosc. Tym razem jednak bylam zadowolona, bo sie troche zgubilam, czyli: Ahoj przygodo!

Musze przynac, ze troche sie balam ze waz mnie zje i nikt sie nigdy o tym nie dowie. Koniec koncow zaatakowala mnie tylko krowa. Nic sie nie stalo, tylko lekko obtarla mi reke.

Wracajac do wsi. Zeby tam dotrzec, trzeba przeplynac przez rzeke. Za drobna oplata (od bialasow i motorow) specjalni panowie przeprawiaja na drugi brzeg. Specjalni panowie plywaja specjalnymi lodkami, ktore wygladaja jak wielkie kosze, od spodu oblozone plastikowymi workami i oblepione smola. Po dopynieciu do brzegu trzeba wylac wode, zainkasowac pieniadze, wpuscic 15-20 osob, krzykami zarzadzic, zeby wszyscy kucneli i juz! To chyba bylo najciekawsze w calej wycieczce.

Wies - zabita dechami. Ale tylko z pozoru. Bo zaraz sie zaczelo: "Meem, pencil, meem coin, only one, meem candy". I caly czar prysl.

Za krowa (to nie ta agresywna) widac lodeczki, ktore uzywa sie do przewozu turystow w dol rzeki. Mini wersja tych 20 osobowych.

I wreszcie nadszedl czas, zeby ruszyc w dalsza podroz. Trzesac sie z zimna w autobusie do muzulmanskiego Hyderabadu spogladalam na rzesiscie oswietlone ulice i, byc moze otumaniona halasem i widokiem sztucznych ogni*, nie przypuszczalam, ze trafie do centrum ZLA.

*Z okazji swieta swiatel Diwali. Po wielu latach wygnania i poszukiwania Sity, Rama wreszcie wrocil do sweog krolestwa. Trzeba sie cieszyc. Trzeba tez oswietlic dom, zeby laskawa Lakszmi odnalazla droge do domow, oraz halasowac, zeby przypadkiem zle duchy nie weszly razem z nia.

2008-10-21T02:34:00.000-07:00

Za ekranem mam zdjecie rozesmianego dziecka przybrane wszechobecnymi kablami. I kurzem, oj kurz jest znacznie bardziej wszechobecny. Siedze w kafejce internetowej. W piwnicyz setkami miedzianych buddow na sprzedarz, ale przynajmniej nie chcieli ode mnie odcisku kciuka i niewiarygodnej sumy pieniedzy (1 godz=10 rupii= 50 gr).
Jednym slowem zaczelam podroz. Bardzo typowo: mialo byc lepiej, a bylo gorzej. Pociagi w Indiach sie spozniaja. Wiec, mysle sobie: lepiej jechac taki, ktory przyjezdza o brzesku, niz takim co pryzjezdza o zmierzchu. W koncu trzeba jeszcze wynajac gdzies mieszkanie. Po raz pierwszy w moim indyjskim doswiadczeniu pociag spoznil sie tylko 10 minunt. Od 4 rano czekalam, az zrobi sie pozniej. 30 godzin w pociagu minelo szybciej.
No ale w pociagu byl pan Sri Lanka. Ja go nauczylam rozwiazywac Sudoku (zabral mi cala ksiazeczke!), a on mnie otoczyl opieka. Kiedy doweidzial sie, ze mowie po Bengalsku, kazal wszystkim okolicznym Bengalczykom ze mna gadac. Bylam jak gadajaca foka w cyrku. Na to sie juz powinno skonczyc.
Po tych 30 (troche mniej) godzinach i kilkugodzinnej zaledwie nocy jestem pol przytomna. Na dodatek plecak mam ciezszy niz ja sama (i tak wypchany, ze absolutnie nic sie w nim juz nie miesci, a dzisiaj wieczorem mam w programie zszywanie rozchodzacych sie szwow). Pojechalam do taniej turystycznej dizelnicy i tam... wszystkie hotele mowia mi, ze pelno. Az sie zaczelam zastanawiac, czy po prostu nie boja sie wynajac pokoju samotnej dziewczynie. W koncu udalo sie. Pokoj jest bardzo NAJ: najdrozszy (Rs. 250!!!!!!), najbrudniejszy (sciany szare od polowy, zacieki, piasek na podlodze), najmniejszy (lozko+lazienka), najbardziej zakomarzony (wpisywanie do ksiegi gosci: 15 ugryzien na prawe stopie i 6 na lewej). Komary na szczescie sa Benareeskie, nie Kalkuckie, wiec swedzi potwornie ale tylko przez chwile. Za to pokoj ma TV. Jeszcze nie wiem czy dziala.
A teraz poszukuje bizutow do Bharata. W koncu tylko po to przyjechalam do Madrasu. Na razie zdobylam muzyke. Jak wszystko sie uda z biletem, jutro ruszam w droge do Hampi. I choc jestem potwornie zmeczona, ciesze sie jak dziecko.

2008-10-15T02:58:00.000-07:00

Posialam swoje USB, wiec ze zdjec nici. Podobno mozna tu bardzo tanio kupic tego typu sprzet, wiec moze uda sie cos jeszcze zrobic.

W niedziele jade na poludnie. Trzydizesci kilka godzin w pociagu. Klasa? Sleeper - deski obleczone niebieska pianka, nawiew odokienny. Ironia losu, bo po raz pierwszy w zyciu chcialam jechac ciupke lepsza, 3AC - 3 lozka, klimatyzacja (tak mowia, ja nie wiem bo nigdy nie bylam). Spedzilam w kolejce 4 godziny i kiedy podeszlam do okienka, zeby wreszcie kupic cholerny bilet, pan mi powiedzial, ze na AC nie ma miejsc dla turystow. Czyli musze jechac SL, albo isc do biura obok. Wybralam stopien nizej, przynajmniej wiem czeog oczekiwac.

A spiesyzlam sie na premiere ksiazki pewnej bardzo eleganckiej starszej spiewaczki.

Dlatego podoba mi sie praca w gazecie - poznaje ludzi, z ktorymi w zadnych innych okolicznosciach nie mialabym okazji porozmawiac.

Tak jak wczoraj. Bylam na koncercie Eliany Burki, Szwajcarki ktora gra na Swiss Alphorn, takim dlugi, dlugim rogu. Panienka, chce robic kariere typu Vanessa Mae: wprowadza Swoj nieporeczny instrument do jazzu, bluesa i rocka. Jak na moje ucho (fakt, gumowe i zdeptane przez slonia) to zamiast Alphornu moglby byc saksofon, albo trabka. I byloby fantastycznie, nic by sie nie zmienilo. Moznaby wyciac cala Eliane i zostawic genialny koncert z genialnymi muzykami.

Najgenialniejszy byl perkusista. Nawet spiewal chorki czasami. I przystojny byl. I gral, ach jak on gral... Tato! Guerreiro to przeszlosc, ja chce Lo Gerfo. Chlopak zwykle gra z Gwen Stefani. Jest ge-nial-ny.

Szukalam jego zdjecia ale nie ma. Mistrzowie nie chwala sie zdjeciami.

2008-10-07T00:02:00.000-07:00

Team Agnieszki przyjechał do Kalkuty z nowym powiedzonkiem - lekko zmienioną wersją turystycznego hasła: "Incredible, incredible, incerdible India"

No i rzeczywiście... zaczęła sie Durga Puja. Nie da sie juz przejechać z jednego końca miasta na drugi, nie wiem kiedy zobaczę sie z ekipą z Shantospuru. Ryksze jeżdżą tylko połowę trasy, duże skrzyżowania zostały sparaliżowane przez tłumy ludzi, wylewające się na ulicę bazary i Pandale.
Pandale łamią wszytkie przepisy. Stoją gdzie chcą i jak chcą, często na środku ważnych lokalnych ulic. Pandal to konstrukcja z bambusa obleczonego materiałem, a w środku siedzi sobie Ma Durga i zwalcza zło. Na koniec sama zostanie wrzucona do rzeki.

W Karnani Estates, gdzie mieszkam, ludzie nie są specjalnie religijni. Ale Pandal musi być, bo taka jest tradycja. Właśnie ze względu na tę słynną tradycję, tuż pod moim oknem stoi wiata obwieszona czerwono-żółto-pomarańczowym materiałem. Cała droga od bramy do końca podwórka ma świecący dach z małych, białych choinkowych (dla nas) lampek. A na przeciwko mojego okna (tak po prostu musiało być) wielkie fioletowe reflektory wymierzone idealnie w moją kuchnię.

Bo Durga Puja to wielka impreza. W długich korytarzach Karnani Estate podniecenie jak na koloniach przed dyskoteka: panie i dziewczęta biegają od mieszkania do mieszkania - w jednym są najświeższe plotki, w innym kosmetyki lub świetne dodatki do ubrań. Faceci tymczasem udają zorganizowanych i przejętych. Kierują ruchem, pomagają przenosić rzeczy, a kontem oka obserwują kobitki.

Od piątej rano co godzinę przychodzi ekipa Dhaków i zachrzania w te cholerne bębenki, tworząc przepotworny hałas. Nie potrzebują nawet instrumentów nagłaśniających. A wieczorem, ach, wieczorem jest koncert. Z nagłośnieniem pierwsza klasa. Przedwczoraj pan śpiewał przeboje z filmów Hindi. Wczoraj pani wyła do mikrofonu. I choć muzyka porywająca jest (mnie nie, ale szybki i skoczny rytm porywa, nie?), nikt nie tańczy, poza kilkoma dziećmi. Widzowie siedzą na plastikowych czerwonych krzesełkach i od czasu do czasu poklaskują. Przy czym cały czas oglądają się na boki. Jak na dyskotece – żeby sprawdzić co robią inni.

To tylko mój pandal-wiata, który nawet nie pojawił się w mapkach wydawanych przez każdą szanującą się gazetę (The Statesman jest pierwszy wśród szanujących się, więc też wydał mapkę. Kompletnie nic nie było na niej widać). Nie chce nawet wiedzieć co dzieje się gdzie indziej. Tydzień temu widziałam przygotowania przy College Street – myślałam, że jakaś wielka świątynia jest przebudowywana. To był potężny pandal. Kilka pięter wysokości i naprawdę z daleka, ba nawet z bliska, nie widać, że to tylko drewno i materiał.

Drewno i materiał, które kocha ogień. Tłumy ludzi, które kochają terroryści. Mam nadzieję, że Maa Durga kocha swoich Bengalczyków jeszcze bardziej. (Szef mojego dzialu, ten od malarii i tyfusu na raz, powiedział mi dzisiaj, cały w swoich tyfusowych skowronkach, że zanim wyjadę, muszę KONIECZNIE iść na targ fajerwerków. Będzie fantastycznie, organizują to przed kolejnym świętem, Diwali)

Ja na razie czuję się bezpiecznie, bo rzadko od siebie wychodzę. Jakiś obrzydliwy katar mnie dopadł. Chodzę tylko do pracy, ale się dzieje. Po A (która na pożegnanie rzekła: „Nice to meet you SWEETY” Nie dostała Plaskacza, choć ręka świerzbiła, oj świerzbiła), przyszła kolei Na Bubble Gum Girl. Kto zna ten wie o kogo chodzi. Ja jej nienawidzę, ale pójdę, może będzie śmiesznie. Po pracy natomiast zwykle jestem wykończona. Dzisiaj miałam się spotkać z Shantospurkami ale nie miałam jak do nich dojechać. Tylko metro działa jako-tako: od 14 do 4 rano. Incredible, incredible, incredible India.

2008-09-30T02:43:00.001-07:00

Niemal kazdy, kto byl w Indiach uwaza sie za wybitnego ich znawce. Efekt jest przewidywalny: ile ludzi tyle opinii. Mam jednak wrazenie, ze wiekszosc sie zgadza, ze zycie w Indiach toczy sie na ulicy, zwlaszcza w Kalkucie. Dzisiaj trylogia pranie:

1. Rodzinne Pranie (jeden z licznych stawow w miescie)

2. Pranie w pojedynke

3. Po praniu prasowanie (gdzies w bocznej uliczce, niedaleko mojego domu)

A tu jest rog z swiezo wyciskanymi sokami. Zielone kulki to Mausumi, slodkie cytryny, jak mawiaja.

Wnetrznosci tramwaju, Oli ulubionego srodka transportu z drewniana podloga. I pani w rozmiarze West Bengal.

Kolejna pani w rozmiarze WB, tym razem probuje przejsc przez zatloczona bazarowa droge, nad ktora powiewaja flagi oficjalnej rzadowej frakcji.

Wiezyczka, specjalnie dla mamy:

A teraz konkurs. Dlaczego Indie, choc maja prawie tyle ludzi, co Chiny, zdobyly mniej medali niz Polska? Basen.

2008-09-30T02:41:00.001-07:00

Obrazilam sie na posta, bo zdjecia nie chca sie dodawac.

2008-09-23T03:27:00.000-07:00

Nie znane sa wyroki losu.
Ola wyjechala z Kalkuty na klilka di do Puri, zeby odpoczac i odetchnac swiezym powietrzem. W drodze na stacje wpadla na chwile do mojego mieszkania i tam zdala sobie sprawe, ze ma przy sobie tylko 2 tys rupii (100 zl). Nic ode mnie nie chciala. Przeciez jedzie tylko na kilka dni. Ostatnie jej slowa przed odjazdem: "Musze stad wyjechac, bo tu wszyscy choruja". I pojechala.
Tymczasem rzeki szykowaly niespodzianke. Zerwal sie brzeg i zalal pol Orissy. Mowi sie, ze to w odwecie za rzez chrzescijan. W kazdym razie Puri zostalo odciete od swiata. Pociagi nie jezdza i nie beda jezdzic przez najblizsze 5 dni. Autobusy i samochody tez nie. Ola utknela. Bez pieniedzy. Bez telefonu. Nie mam jak sie z nia skontaktowac. Czekam na telefon. Najwazniejsze, ze jest zdrowa.
Kiedy w Delhi wybuchly bomby, gazety pisaly, ze nastepny w kolejce jest Mumbaj. Potem, ze ewentualnie Goa. Ola powiedziala "Jezu, pomysl co by sie stalo, gdyby bomba wybuchla w Kalkucie podczas swieta". Heidi dodala "Bomby zawsze wybuchaja w soboty".
Wlasnie siedze pod telewizorem, przede mna cala redakcja wgapiona w ekran. Znalezli bombe na najwiekszym dworcu Haora. Nie wybuchla. Dzisiaj jest wtorek.

Wlasnie zadzwonila Ola . Ma sie dobrze, zaraz dostanie pieniadze.

2008-09-20T02:42:00.000-07:00

Taki zwykly dzien: Wczoraj pozno poszlam spac, wiec dzisiaj pozno wstalam. Obudzila mnie dopiero Heidi, ktora przyniosla mi swieza gazete. Do gzety kawka, sniadanko... Musze przyznac, ze troche czasu sie zeszlo. Nagle zrobila sie 12, godzina o ktorej normalnie wyruszam z domu w pelna przygod podroz do pracy. Dzisiaj musialo sie to opoznic, bo w wiadrze (= prysznicu) byly ubrania namaczane juz od ponad 12 godzin. Zdecydowanie nalezalo im sie pranie. No i jak wychodzilam z domu bylo juz kolo 13.
Wyszlam i, oczywiscie, lunelo. Pogratulowalam sobie, ze wzielam parasolke i niezrazona pogoda poszlam na nastepne skrzyzowanie, gdzie najczesciej zatrzymuja sie ryksze i tramwaje. Wciaz padalo, wiec zdecydowalam sie na tramwaj.
(Ktos nr 1: "O! Wladze Kalkuty wymienia tramwaje. Zamiast jezdzacych metalowych puszek beda teraz przeszklone, nowoczesne pojazdy"
Heidi: "I co z tego, i tak beda wolne"
Ktos nr 2: "Przeciez tramwaje sa po to, zeby bylo wolno")
Tramwaje jezdza tutaj ulica. Poniewaz maja szyny, nikogo nie moga wyminac. Ale nadrabiaja uroczymi konduktorami, ktorzy sa ostoja spokoju w tym halasliwym miescie miescie (noise polluted, to sie nazywa).
Efekt jest taki, ze do pracy dotarlam naprawde pozno. Przyszlam, sprawdzilam mejla, a potem poszlam pogadac z Mathureshem i Heidi. Wlasnie wymieniali sie informacjami na temat sausage curry (tak, tak. I na dodatek swinskie!!!) Zrobilismy sie glodni.
Poszlysmy z Heidi jesc. Wrocilysmy po jakiejs godzinie.
A teraz pisze na bloga. Jak skoncze, wyjde.
Dzien jak codzien. I nikt sie nie dziwi. I wszyscy sa zadowoleni. A ja mam prawie cala sobote wolna.

Pa,
ide na market sprobowac nic nie kupic :)

2008-09-13T04:22:00.000-07:00

Sie rozchorowalam.
"Tak, mowi mi Ola, zawsze mnie przestrzegano, ze to taka pora roku". "Of course, mowi mi Heidi, everybody is sick in the office". No to jak mialam sie nie rozchorowac? Na dworze - goraco albo pada - tak czy siak konczy sie mokrym ubraniem i lepiacymi sie do glowy wlosami. A potem hop do klimatyzowanego biura, gdzie wszyscy charkaja.
Mialam pelne prawo.

Moze jest w tym troszeczke mojej winy. Jem byle co, a podobno dobra dieta dziala cuda. A ja mikrofalowki ciagle nie rozpracowalam i jem co znajde na ulicy. Juz byly kurczaki, ryby, surowe owoce, warzywa i nic mi zoladka nie zaatakowalo. Dopiero teraz mnie zaatakowalo przeziebienie. Durne swinstwo.

Coz, wielu bengalczykom by sie przydala lepsza dieta. Heidi wczoraj byla na specjalnym wykladzie o dobrym odzywianiu. Oczywiscie, absolutnie nic, co jedza bengalczycy nie jest zdrowe: slodycze w duzych ilosciach, przepyszne Rollsy smazone czesciowo na glebokim tluszczu, a jak juz pojawia sie jakies warzywa, to tez obciekajace tluszczem i w towarzystwie plackow. Nawet herbata jest przeslodka.
No i ta kultura wpychania zarcia w ludzi. Ola podczas pewnej kolacji powiedziala, ze juz jest pelna i nic wiecej nie zje. Swiatli ludzie, nie wmuszali w nia wiecej. Przyniesli deser. Ola mowi "przeciez juz nie moge!" A oni: "ale to nie jest jedzenie, to slodycze".

Bengalczycy jedza i jedza i sa grubi i potem choruja na cukrzyce, ale przynajmniej anoreksja nie chodzi po wybiegach, nie reklamuje sie na wielkich billbordachi nie gra zdrowej w telewizji. Wiekszosc ubran ma metke "L". Ostatnio w gazecie narzekano na jakas aktorke, ze za bardzo schudla i stracila swoje ponetne ksztalty.

Tak... W Polsce wszystko jest na mnie za male, a tu wszystko jest na mnie za duze. Srodek wypada gdzies tak... na Bliskim Wschodzie. Jeszcze tylko dobrac odpowiednia dlugosc rekawow i nogawek (to pewnie bedzie os polnoc-poludnie) i znajde idealne sklepy dla siebie!

2008-09-05T04:34:00.000-07:00

Juz mi sie podoba.
Podoba mi sie, ze mam co robic w pracy.
Podoba mi sie ze codziennie chodzic do kawiarni i restauracji, bez ryzyka utraty wszystkich oszczednosci (nnnoo.. nie do wszystkich reastauracji)
Podobaja mi sie buty, ktore wczoraj kupilam, choc musze je jeszcze oswoic. Podejrzewam, ze nie da sie w nich chodzic.
Podoba mi si, ze jest juz piatek. Jeszcze tylko sobota i mam dzien wolnego.
Podobaja mi sie, ze coraz rzadziej sie zdarza, by Hindus wolal do mnie ma'am i kazal mi wejsc do jego wlasnie szopu.
Podobaja mi sie nowe trendy w ich modzie.
Podoba mi sie, ze muzulmanie zaczeli ramadan i jak wieczorem wychodze z pracy, trafiam w samo centrum szumu i zamieszania zwiazanego z kupowaniem przez nich jedzenia. Dzisiaj jest piatek, wiec na dodatek zamknieto ulice, zeby mogli sie grzecznie pomodlic. Mulla mowil przez glosniki, ale nie po benglasku. Zrozumialam tylko, ze Izrael i USA. Ciekawe co bylo po srodku.
Podoba mi sie podoba, ktora sie ochlodzila.
Podoba mi sie plyta ktora ostatnio kupilam, choc po drugim przesluchaniu juz nie byla taka oszalamiajaca.

Ale najnajnajbardziej mi sie podoba, ze moge bezkarnie podsluchiwac. Na ulicy nikt mnei nie podejrzewa o znanie bengalskiego. W pracy tez jednak nie wszystcy jeszcze o mnie wiedza. Jezzzzzu, moja dusza podsluchiwacza jest w niebie.

2008-09-03T04:19:00.000-07:00

Teraz juz mam sie czym zajmowac ale i tak wszystko polega na czekaniu. I tak siedze i czekam az cos sie wydarzy. Jakas powodz w Biharze, zamieszki religijne w Orissie, zamieszki i protesty w Singurze...

W takim czekaniu najgorsze jest to, ze nic nie moge zrobic. Nie moge wyjsc na miasto w poszukiwaniu tematow. Nie moge isc robic zdjec. Nie moge isc czegos zjesc. Nic nie moge.

A chce mi sie jesc.

Jutro idziemy z Ola na Joge. W polowie drogi miedzy naszymi domami. Kazda z nas bedzie tam jechala jakas godzine.

A potem mozemy sobie cos zjesc i pojde do pracy z nowa jogiczna energia!

2008-08-27T23:31:00.000-07:00

W zeszla srode rzad zwolal Bandh. Wszystkie sklepy zostaly zamkniete, w garazach zostaly taksowki i ryksze, autobusy i tramwaje nie wyjechaly na ulice. Nagle to glosne, trabiace, krzyczace miasto pograzone normalnie w smogu, zamienilo sie w wielki park, na ktorego alejach dzieci graja w krykieta i pilke. Wyszlam z domu, chcialam nawet zobic zdjecia ale jakos nie wyszlo. Jedyne, co upolowalam to zdjecia z indyjskimi muralami...

Mieszkancy Indii, a zwlaszcza chyba bengalczycy uwielbieja zlote mysli, romantyczne powiedzenia, cytaty. Sprzed trzech lat pamietam jeszcze kilka zlotych hasel z gorskich drog, ktore notowalam z zapamietaniem: drinking whiskey, driving risky. To prawdopodobnie byla zwykla, rzadowa kampania antywypadkowa. W Kalkucie tez sa kampanie spoleczne:

A zdjecia te robilam wczoraj, w ostatnia srode sierpnia, kiedy czekalam na autobus. Czekalam ponad godzine i strasznie mi sie nudzilo, wiec pstrykalam zdjecia. I tak, pojawil sie na przyklad pan czegos nosiciel, ktory przemierzal wielka droge samym jej srodkiem.

A to jest scenka z przystanku autobusowego. Tym razem wsiadanie odbywa sie wyjatkowo sprawnie - nie ma dzikiego tlumu ludzi, autobus (TATA!) grzecznie stoi i czeka. Moze dlatego, ze nazywa sie TRAMWAYS...?

No i jeszcze, koniecznie pasazer, ktory przez okienko obserwuje jakas durna bialaske, co siedzi na srodku niczego i pstryka foty.

2008-08-26T23:02:00.001-07:00

Kalkuta to dziwne miasto.

W samym jego centrum jest ustawiona platforma, na ktorej kazdego popoludnia przemawia jakas grupa spoleczna. Czasem stowarzyszenie artystow, czasem zwiazek studentow, organizacja mlodziezowa, albo taksowkarze. Przed trybuna w rzedach plastikowych krzeselek odgrodzonych linka od reszty swiata siedza ludzie, ktorzy wyraznie nie przyjechali tam z wlasnej woli. Raczej gadaja miedzy soba, kupuja chai, jedzenie, dlubia w nosie. Czasem nawet ci przemawiajacy odwalaja swoja robote od niechcenia, choc zazwyczaj sa to jednak zapalency. I caly cymes tej platformy polega na jej naglosnieniu. W promieniu kilometra nie da sie rozmawiac. Potok bengalskich slow wpadajacy do uszu zatrzymuje sie tylko kiedy jedzie sie ryksza, albo stoi przy ulicy - dzwiek trabienia jest glosniejszy. Czasem tez nawolywania tragarzy sa glosniejsze. Na duzej Chadni Chowk, miejscami mam wrazenie, ze kazdy szanujacy sie sklepikarz kupil sobie system naglasniajacy i jego zadaniem jest byc glosniejszym niz reszta. Stara indyjska zasada.

Drugim Kalkuckim dziwactwem sa jednokierunkowe ulice, ktore bodajrze o 13 zmieniaja swoj kierunek ruchu. O 13 cale miasto zaczyna jezdzic w druga strone. Tego wybitnie nie moge zrozumiec. Tlumaczono mi, ze to po to, by uniknac korkow. Ze przed poludniem ludzie jada do biur, a po poludniu z nich wracaja i to po to. Taaa... tylko, ze ulica nr 1 zamienia sie z ulica nr 2 kierunkami jazdy. Robi sie tlok i zamieszanie i nic wiecej. No i kwitnie drobna korupcja uliczna, bo czasem lepiej jest rykszarzowi pojechac jeszcze ulica nr 1, niz ulica nr 2 i swoja sprawe grzecznie argumentuje u policjanta.

Ide zatopic sie w dziwactwach Kalkuty.

2008-08-23T01:53:00.000-07:00

Dobra, w takim razie szybka kwestia wyjasniajaca:

Stazuje sobie w gazecie. Dali mi za to mieszkanie. Milo z ich strony.

Pierwszego dnia wpadlam w rece zastepcy naczelnego. Wogole nie mowi po bengalsku, za to po angielsku zasuwa perfect, z brytolskim akcentem. Mam ciche podejrzenie, ze wychowywal sie na wyspach. I on, ten wicenaczelny, jak uslychal o moich 5 latach nauki bengalskiego, byl pod wrazeniem. Tak, ze az dal mnie do redakcji reporterskiej.

Pierwszego dnia nie bylo jeszcze tak zle. Pojechalam z przesympatyczna dziewczyna na godzinna konferencje (mowili po bengalsku caaaly czas), ona wiedziala gdzie, ona wiedziala co, ona wiedziala jak tam dojechac, jak wrocic i jak potem to napisac. Uznala jednak, ze ja tez cos robilam (swiecilam oczami i pozowalam do smutnej pojedynczej kamery tv), wiec mnie podpisala pod tekstem ajko wspolautorke. Milo z jej strony. Dobra, troche przesadzam - przeczytalam jej tekst i wprowadzilam dwie poprawki!

I to bylo wszystko co zrobilam w tym tygodniu. We wtorek szef dzialu powiedzial po zebraniu, ze nic dla mnie nie ma. W srode byl strajk w calym stanie i wszystko bylo zamkniete. W czwartek i piatek przyszlam, jak trzeba, na 13. Wytrzymalam po 3 godziny. Robi sie juz taki zwyczaj - o 16, kiedy przeczytam wszystkie miejscowe gazety, cala gazete.pl i plotka, ide do szefa i pytam czy moge wyjsc. I wychodze.

I potem tylko mam wyrzuty sumienia, ze moze nie dosc, ze moze powinnam byla, ze moze dalo sie jakos wkrecic gdzies...

Podsumowujac: poki co staz = mieszkanie + 3 potwornie nudne godziny w biurze, kiedy bawie sie w ceramiczna lalke - nic nie robie, tylko lapie kurz i ladnie sie usmiecham. No i zawsze stoje nie tam, gdzie powinnam.

O, przepraszam, dzisiaj dostalam cukierka - mialam zajecie na 3 minuty. Trzeba bylo podziekowac, usmiechnac sie jeszcze szerzej, odpakowac, znalezc kosz na smieci...

2008-08-17T02:27:00.000-07:00

No to juz jestem w Kalkucie.

W Delhi walczylam jak lwica, zeby Oli sie to miasto spodobalo. I chyba sie udalo. Wystarczy zabrac czlowieka ze szlaków Lonly Planet na szlaki zwyklych mieszkanców i od razu jest inaczej. Miasto zaczyna zyc.
W efekcie spedzilysmy tam prawie tydzieñ. W tym 15 sierpnia, dzieñ Niepodleglosci Indii. Po kilku nocach na obrzydliwym Paharze zamieszkalysmy u Asi i tam wlaœnie dopadlo nas to swieto indyjskie. Jak juz pewnie wiekszosc z was juz wie, wtedy puszcza sie latawce...

Ja sama niestety nie puszczalam ale za to podgladalam sasiadów, którzy przy dzwiekach muzyki z najnowszego bollywoodzkiego hitu Sigh is King, walczyli jak mogli o kazdy centymetr powietrza. Najlepsi byli ci chlopcy, a w kazdym razie najglosniej wznosili okrzyki zwyciestwa (stracony latawiec sasiadów).

BRAWO DLA NICH!

Brawo dla nich!

I brawo dla mnie i dla Oli, które 16 wstalysmy raniuniutenko i pomknelysmy na Old Delhi Train Station, zeby zlapac tam Kalka Mail do Kalkuty. Nawet sie nie spóznil! I w Kalkucie tez byc tylko z godzinnym opóznieniem.

(DOBRA, WIECEJ NIE CHCE MI SIE ZMIENIAC TYCH CHOLERNYCH ZNACZKOW. oBIECUJE, ZE NASTEPNYM RAZEM PO POSTU NIE BEDZIE POLSKICH LITER)

Przyjecha³yœmy i od razu posz³yœmy na kawê do Baristy. Upa³ i wilgoæ nie pozwol¹ mi siê szybko odzwyczaiæ od kawy. Stamt¹d zadzwoni³am do pana, który mia³ siê mn¹ zajmowaæ. Mi³y, tylko ¿e myœla³, ¿e ja przylecia³am do Indii poprzedniego dnia, a do Kalkuty przyjadê za czas jakiœ. Jednym s³owem nie dosta³ mojego pi¹tkowego mejla. i trudno mu siê dziwiæ, wys³a³am go po 23. Tak jakoœ mi siê zapomnia³o. Facecik w porz¹dku, kaza³ mi pojechaæ do ich biura. W œwietnym miejscu, szkoda tylko, ¿e na pi¹tym piêtrze ogromniastego budynku. Oczywiœcie, ¿e bez windy. A na ka¿dym z piêter zwalone œciany, gruz... mo¿e jeszcze kiedyœ zrobiê zdjêcie bo to jednak szokuj¹ce.

No w ka¿dym razie w biurze by³ kolejny facecik, nr3. Typ pohukuj¹cy na s³u¿¹cych, który zawsze ma to, co chce. Zaj¹³ siê mn¹, zawióz³ do mieszkania. I by³ mi³y, choæ, wiem ¿e niezbyt zadowolony, ¿e przyjecha³am dziœ i ¿e bez zapowiedzi. Wiem to, bo on nie wie, ¿e znam bengalski. Nie chcia³am mu mówiæ ;)

A oto mój pokój. Jest potwornie zakurzony.

od str wejscia od str kuchni i lazienki

Nr3 ma jutro przys³aæ pani¹, ¿eby go wysprz¹ta³a. Biedna pani. Swoj¹ drog¹ i tak pewnie bêdê musia³a po niej poprawiæ. Nie umyje mi przecie¿ obsranych przez go³êbie œcian w ³azience. Przynajmniej da mi wiadro i œcierk¹, których brakuje, oj brakuje...

Lazienka zreszta ma przysznic na wysokosci polowy uda.

W kuchni rzeczywiœcie jest lodówka. I do tego mikrofalówka. Czyli ry¿u nie bêdzie. Poproszê ich jutro o palnik. Mo¿e coœ maj¹.

To tyle na dzisiaj. Jutro idê po raz pierwszy do biura. Trzymajcie kciuki!

2008-07-16T00:09:00.000-07:00

Podobno początki są najtrudniejsze. Jakoś się tym nie przejmuję. Teraz najważniejsze są warsztaty i czwartek... A post jest po to, by poćwiczyć przed wyjazdem.